wtorek, 31 października 2017

Co utrudnia pracę w zespole?

Co utrudnia pracę w zespole?
Firma Google przeprowadziła projekt badawczy o nazwie „Project Aristotle”, w którym udział wzięły najlepsze zespoły projektowe w organizacji. Całe przedsięwzięcie trwało kilka lat, a jego celem było zidentyfikowanie czynników, które wpływają na efektywność pracy zespołowej (obniżając ją lub wzmacniając).


W badania zaangażowano grupę ponad stu pracowników, którzy udzielali wywiadów dotyczących systemu ich pracy. Finalnie badania nie ujawniły żadnych zaskakujących prawidłowości, czy mechanizmów.

Wyobraź sobie teraz, że jesteś członkiem zespołu, który funkcjonuje niemalże idealnie. Wszystkie role są jasno określone, a relacje przejrzyste. Każdy wie co ma robić i ma poczucie, że to za co odpowiada jest kluczowe, gdyż przyczynia się do sukcesu zespołu. Dlatego każde zadanie wykonywane jest z dużym zaangażowaniem, zaś wszelakie sukcesy celebrowane są na łamach całej drużyny. Piękne prawda?

Choć dziś już wiemy dosyć dużo o funkcjonowaniu zespołów (wiemy, co pozwala budować silny zespół, a co utrudnia współpracę między zespołową)- to rzeczywistość pracownicza nie zawsze maluje się tak optymistycznie. Przyjrzyjmy się zatem mechanizmom, które utrudniają pracę zespołową:

Próżniactwo społeczne.
Psychologowie społeczni- Bibb Latane, Kipling Williams i Stephen Harkins zauważyli, że wraz ze wzrostem ilości osób zaangażowanych w realizację tego samego zadania, maleje indywidualny wysiłek wniesiony przez pojedyncze osoby oraz uzyskiwany jest gorszy wynik (finalnie spada jego jakość), w porównaniu do sytuacji, w której to samo zadanie powierzy się jednej osobie. W psychologii społecznej mechanizm ten jest znany jako efekt próżniactwa społecznego lub efekt Ringelmana. Jednak podwaliny tego zjawiska, jako pierwszy opisał francuski profesor Max Ringelman, który zajmował się badaniem wydajności ludzi i zwierząt. W jednym ze swoich eksperymentów, podzielił grupę badaną na zespoły trzyosobowe, ośmioosobowe oraz na grupę wykonującą zadanie indywidualnie. Celem każdego zespołu było ciągnięcie liny. Jak się okazało grupa ośmioosobowa przyłożyła się do zadania z najmniejszym zaangażowaniem (na poziomie 49%), natomiast zespoły trzyosobowe wykazały się motywacją na poziomie 85%, zaś grupa zdana wyłącznie na siebie ciągnęła linę z największą siłą. Badanie pokazało, że efektywność grupy była niższa od zaangażowania jednostek. Podobną zależność pokazały inne eksperymenty, gdzie zadaniem było: klaskanie, rozwiązywanie zadań kreatywnych, czy też głośny krzyk.
Dlaczego tak się dzieje? Psychologia społeczna opisuje mechanizm zwany rozproszoną
 odpowiedzialnością. Z uwagi na dużą ilość osób zaangażowanych w realizację tego samego zadania, poczucie odpowiedzialności rozmywa się i ostatecznie przekłada się to na jakość uzyskanego rezultatu, motywację oraz zaangażowanie.
Jak widać próżniactwo społeczne znacznie obniża efektywność pracy zespołowej.
Jednak, czy możemy wskazać remedium na tą dysfunkcję? 


  • Atrakcyjność zadania. Okazuje się, że próżniactwo społeczne może zostać zminimalizowane, jeśli zadanie, które realizuje jednostka będąca członkiem zespołu jest ważne, złożone, atrakcyjne i zgodne z jej wartościami. W takie sytuacji zaangażowanie wyzwala się naturalnie.
  • Identyfikacja wkładu własnego. Jeśli poprosimy, aby każdy członek zespołu określił swój indywidualny wkład w realizację zadania grupowego, to próżniactwo społeczne zostanie osłabione.
  • Identyfikacja z grupą. Aby zespół był zespołem i funkcjonował bez większych trudności, najpierw każda osoba powinna autentycznie poczuć, że jest jego członkiem. Proces identyfikacji z grupą oraz budowanie zespołu jest rozłożone w czasie i w dużej mierze zależy od przywódcy. Jeśli każda osoba ma jasną określoną rolę i jest przekonana o ważności swojej funkcji w teamie, do którego przynależy- to na pewno będzie dawała z siebie 100%.


Więcej znajdziesz w:

Aronson, E. (1997). Procesy grupowe (s. 322- 330), w: Psychologia społeczna. Serce i Umysł. Poznań: Wyd. Zysk i S-ka.

Doliński, D. (2002). Wpływ społeczny, a jakość życia, w: Psychologia Jakości Życia, T. 1, 2002, nr 1, s. 35-52.


Fortuna, P., Bożycki, Ł. (2012). Animal Rationale. Jak zwierzęta mogą nas inspirować? Rodzina, edukacja, biznes. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.


Higiena Umysłu. Teamwork, https://www.youtube.com/watch?v=XEb5hTsgp8Q

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz